Montessori basisschool
Roermond
Roermond
Copyright © 2010 by "Montessori Basisschool Roermond" · All Rights reserved ·
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Het kind contact laten maken met een stimulerende omgeving. Centraal staat de erkenning van de eigen identiteit van kinderen. Het onderwijs aan de kinderen is er op gericht te streven naar dat elk kind het maximale van zijn mogelijkheden bereikt. Bevrediging van eigen behoeften en interesse
in de eerste levensfase is essentieel voor de
latere ontwikkeling. De kinderen worden
uitgedaagd tot leren, door specifieke
materialen en een omgeving waardoor kinderen
verbanden ontdekken. Door deze uitdagingen
krijgen kinderen vlugger zicht op de wereld,
meer zelfvertrouwen en het gevoel vrij te zijn om zich te bewegen. Er wordt een direct verband gelegd tussen motorische en intellectuele ontwikkeling. Visie is de kinderen niet iets leren, maar hun belangstelling opwekken. Instructies in de klas duren hooguit 15 minuten. Dr. Maria Montessori was één van de onderwijsvernieuwers van het eind van de 19e en begin 20e eeuw.
1870 - 1952
Maria Montessori is op 31 augustus 1870 geboren in Chiaravalle, een klein plaatsje bij Ancona, Italië. Na haar middelbare schooltijd aan de Regia Scuola Tecnica Michelangelo Buenarotti kiest ze, tegen de gewoonte van de tijd aanvankelijk voor de studie voor ingenieur, maar later voor de medicijnenstudie. Ze is daarmee een van de eerste vrouwelijke medicijnenstudenten van Italië en in 1896 de eerste vrouwelijke arts.
In augustus 1896, een maand na haar afstuderen, wordt Maria Montessori uitgekozen om Italië te vertegenwoordigen op een internationaal vrouwencongres in Berlijn. Haar toespraken tot het congres worden zeer enthousiast ontvangen, maar Maria Montessori weigert zich tot 'beroemdheid' te laten kronen door de pers en besluit een wetenschappelijke carrière na te streven.
In november 1896 komt ze in het Santo Spirito-ziekenhuis in Rome in contact met 'idiote' kinderen. Ze ontdekt dat deze kinderen helemaal niet 'idioot' zijn, maar dat ze zich, volstrekt verstoken van enig speelgoed of leermiddel, nooit hadden kunnen ontwikkelen. Zij trekt zich het lot van deze kinderen aan. Ze verdiept zich in de psychologie en de pedagogie en ontwikkelt, geïnspireerd door het werk van de artsen Itard en Seguin, zintuiglijk ontwikkelingsmateriaal.
Dr. Maria Montessori als directrice van
de Scuola Orthofrenica in Rome in 1889
In 1898 wordt Maria Montessori directrice
van een door de Italiaanse regering gesticht
instituut voor de opleiding van onderwijzers
voor geestelijk gehandicapte kinderen. Twee
jaar later wordt zij docente aan het Regio
Instituto Superore Femminile di Magistero, een Hogeschool
voor vrouwen in Rome. Ze werd belast met het onderwijs in hygiëne en de antropologie. In 1904 wordt zij benoemd tot hoogleraar in de antropologie aan de Universiteit van Rome, een leerstoel die zij bekleedt tot 1916. Tegelijk schrijft zij zich in als student in de pedagogie.
Een van de Case dei Bambini in Rome
foto The Montessori Foundation
In 1907 krijgt ze de mogelijkheid
haar ideeën in de praktijk te brengen
in de armoewijk San Lorenzo in Rome.
Hier sticht zij haar Case dei Bambini,
de 'kinderhuizen' waar de triomftocht
van het montessori-onderwijs over de hele
wereld begint.
Kinderen in een Casa dei Bambini aan het werk
foto The Montessori Foundation
In 1934 verlaat Maria Montessori Italië,
omdat Mussolini wil ingrijpen in haar
onderwijssysteem; met name zijn besluit
om schooluniformen in te voeren kan Maria
Montessori niet accepteren. Van de ene dag op de andere houdt het montessori-onderwijs in Italië op te bestaan. Maria Montessori verhuist naar Barcelona, waar zij in 1936 door het uitbreken van de Spaanse burgeroorlog wordt verdreven.
Zij reist naar Engeland, waar het Vijfde Internationale Montesori Congres gehouden wordt. Hier spreekt zij voor het eerst over het voortgezet onderwijs, en lanceert het zg. Erdkinder-plan.
Nog in 1936 vestigt zij zich in Nederland, waar inmiddels het hoofdkwartier van de Montessoribeweging is gevestigd. In Laren wordt een montessorischool geopend, waar Maria Montessori van plan was vijf maanden per jaar les te geven.
In oktober 1939 verlaat zij Nederland met haar zoon Mario om een reis naar India te maken. In India geeft zij een groot aantal lezingen, georganiseerd door de theosofische vereniging. Ook geeft zij montessoricursussen en ontwikkelt ze ideeën die beschreven worden in "Door het kind naar een nieuwe wereld".
Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog
maakt dat die reis ruim zes jaar zou duren,
tot 1946. In dat jaar keert zij terug naar
Nederland, waar zij in 1950 benoemd wordt
tot ridder in de Orde van Oranje Nassau en
een eredoctoraat ontvangt van de Universiteit
van Amsterdam. Ze bezoekt het 9e
Internationale Montessori Congres in Londen
(mei 1951) en geeft nog een cursus en Innsbruck. Na een serie lezingen in Italië keert ze terug naar Nederland.
Op 6 mei 1952 overlijdt zij, een paar maanden voor haar 82ste verjaardag. Zij ligt begraven in Noordwijk.
De kern van haar methode wordt meestal samengevat in de uitspraak: 'Help mij het zelf te doen'; alle opvoeding is in principe zelfopvoeding. Uitgangspunt is dat een kind een natuurlijke, noodzakelijke drang tot zelfontplooiing heeft. Opvoeding en onderwijs moeten onderkennen wat de behoeften van een kind op een gegeven moment zijn en daarop inspelen, door de juiste omgeving en materialen te bieden.
in de eerste levensfase is essentieel voor de
latere ontwikkeling. De kinderen worden
uitgedaagd tot leren, door specifieke
materialen en een omgeving waardoor kinderen
verbanden ontdekken. Door deze uitdagingen
krijgen kinderen vlugger zicht op de wereld,
meer zelfvertrouwen en het gevoel vrij te zijn om zich te bewegen. Er wordt een direct verband gelegd tussen motorische en intellectuele ontwikkeling. Visie is de kinderen niet iets leren, maar hun belangstelling opwekken. Instructies in de klas duren hooguit 15 minuten. Dr. Maria Montessori was één van de onderwijsvernieuwers van het eind van de 19e en begin 20e eeuw.
1870 - 1952
Maria Montessori is op 31 augustus 1870 geboren in Chiaravalle, een klein plaatsje bij Ancona, Italië. Na haar middelbare schooltijd aan de Regia Scuola Tecnica Michelangelo Buenarotti kiest ze, tegen de gewoonte van de tijd aanvankelijk voor de studie voor ingenieur, maar later voor de medicijnenstudie. Ze is daarmee een van de eerste vrouwelijke medicijnenstudenten van Italië en in 1896 de eerste vrouwelijke arts.
In augustus 1896, een maand na haar afstuderen, wordt Maria Montessori uitgekozen om Italië te vertegenwoordigen op een internationaal vrouwencongres in Berlijn. Haar toespraken tot het congres worden zeer enthousiast ontvangen, maar Maria Montessori weigert zich tot 'beroemdheid' te laten kronen door de pers en besluit een wetenschappelijke carrière na te streven.
In november 1896 komt ze in het Santo Spirito-ziekenhuis in Rome in contact met 'idiote' kinderen. Ze ontdekt dat deze kinderen helemaal niet 'idioot' zijn, maar dat ze zich, volstrekt verstoken van enig speelgoed of leermiddel, nooit hadden kunnen ontwikkelen. Zij trekt zich het lot van deze kinderen aan. Ze verdiept zich in de psychologie en de pedagogie en ontwikkelt, geïnspireerd door het werk van de artsen Itard en Seguin, zintuiglijk ontwikkelingsmateriaal.
Dr. Maria Montessori als directrice van
de Scuola Orthofrenica in Rome in 1889
In 1898 wordt Maria Montessori directrice
van een door de Italiaanse regering gesticht
instituut voor de opleiding van onderwijzers
voor geestelijk gehandicapte kinderen. Twee
jaar later wordt zij docente aan het Regio
Instituto Superore Femminile di Magistero, een Hogeschool
voor vrouwen in Rome. Ze werd belast met het onderwijs in hygiëne en de antropologie. In 1904 wordt zij benoemd tot hoogleraar in de antropologie aan de Universiteit van Rome, een leerstoel die zij bekleedt tot 1916. Tegelijk schrijft zij zich in als student in de pedagogie.
Een van de Case dei Bambini in Rome
foto The Montessori Foundation
In 1907 krijgt ze de mogelijkheid
haar ideeën in de praktijk te brengen
in de armoewijk San Lorenzo in Rome.
Hier sticht zij haar Case dei Bambini,
de 'kinderhuizen' waar de triomftocht
van het montessori-onderwijs over de hele
wereld begint.
Kinderen in een Casa dei Bambini aan het werk
foto The Montessori Foundation
In 1934 verlaat Maria Montessori Italië,
omdat Mussolini wil ingrijpen in haar
onderwijssysteem; met name zijn besluit
om schooluniformen in te voeren kan Maria
Montessori niet accepteren. Van de ene dag op de andere houdt het montessori-onderwijs in Italië op te bestaan. Maria Montessori verhuist naar Barcelona, waar zij in 1936 door het uitbreken van de Spaanse burgeroorlog wordt verdreven.
Zij reist naar Engeland, waar het Vijfde Internationale Montesori Congres gehouden wordt. Hier spreekt zij voor het eerst over het voortgezet onderwijs, en lanceert het zg. Erdkinder-plan.
Nog in 1936 vestigt zij zich in Nederland, waar inmiddels het hoofdkwartier van de Montessoribeweging is gevestigd. In Laren wordt een montessorischool geopend, waar Maria Montessori van plan was vijf maanden per jaar les te geven.
In oktober 1939 verlaat zij Nederland met haar zoon Mario om een reis naar India te maken. In India geeft zij een groot aantal lezingen, georganiseerd door de theosofische vereniging. Ook geeft zij montessoricursussen en ontwikkelt ze ideeën die beschreven worden in "Door het kind naar een nieuwe wereld".
Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog
maakt dat die reis ruim zes jaar zou duren,
tot 1946. In dat jaar keert zij terug naar
Nederland, waar zij in 1950 benoemd wordt
tot ridder in de Orde van Oranje Nassau en
een eredoctoraat ontvangt van de Universiteit
van Amsterdam. Ze bezoekt het 9e
Internationale Montessori Congres in Londen
(mei 1951) en geeft nog een cursus en Innsbruck. Na een serie lezingen in Italië keert ze terug naar Nederland.
Op 6 mei 1952 overlijdt zij, een paar maanden voor haar 82ste verjaardag. Zij ligt begraven in Noordwijk.
De kern van haar methode wordt meestal samengevat in de uitspraak: 'Help mij het zelf te doen'; alle opvoeding is in principe zelfopvoeding. Uitgangspunt is dat een kind een natuurlijke, noodzakelijke drang tot zelfontplooiing heeft. Opvoeding en onderwijs moeten onderkennen wat de behoeften van een kind op een gegeven moment zijn en daarop inspelen, door de juiste omgeving en materialen te bieden.
